geld is een middel, geen doel

Click here to edit subtitle

Blog

Toen de leeuw nog blauw was

Geplaatst op 6 februari, 2014 om 3:40

Ik ben van de ‘Giro-Blauw-past bij jou’-tijd. Ruim veertig jaar geleden opende ik mijn girorekening. Om op het postkantoor het geld uit mijn loonzakje op mijn rekening te laten storten. Ik ben vervolgens altijd nog met een rekening of twee blijven hangen bij de Postbank en nu dus bij ING. Hoewel ik mijn hoofdrekeningen bij ASN en Triodos heb.

 

Mijn schoonvader is ook bij ‘de giro’ gebleven. Zes-cijferig rekeningnummer. Tot invoering van IBAN-gedoe. Hij dacht tot een aantal jaren geleden nog dat de mensen bij de Postbank ambtenaren waren. In ieder geval – mijn schoonmoeder deed de administratie – decennia-lang trouw aan Giro / Postbank / ING. Een rekening om het loon op te ontvangen en om te betalen. En wat te sparen.

 

Na overlijden van mijn schoonmoeder deed ik de administratie voor pa. Daarom ook van de rekening bij ING een ‘en/of’ gemaakt. Op naam van pa en van mij. Ik deed de betalingen. (‘Allemaal via de computer jongen? Wat zijn ze toch knap tegenwoordig hè?’;) Hij gebruikte zijn pasje voor de dagelijkse dingen.

 

Twee jaar geleden verhuisde pa naar een aanleunwoning. Het huis –waar hij vele tientallen jaren met zijn vrouw woonde – werd verkocht. Daar zat een overwaarde in. € 80.000. Dus die stalden we eerst op de giro-rekening van pa. Later op de spaarrekening bij ING. Dat hadden we - na familieberaad - bestempeld als ‘huuraanvullingsbuffer’. De huur van de aanleunwoning en bijkomende service- kosten waren eigenlijk te hoog voor zijn pensioen. We wisten natuurlijk niet hoe lang hij daar zou gaan wonen. Dus van dat geld zou hij op zijn minst vele jaren de huur moeten kunnen betalen.

 

Toen het geld er pas stond heb ik nog even contact gezocht met ING. ‘Of zij er iets slims mee wisten te doen’. Verder dan het aanraden van een paar beleggingsfondsen kwamen ze niet. De familie vond beleggen maar niets. Dus daar maar laten staan. En de rente die ING toen gaf was toen wel redelijk. En elders een spaarrekening openen op naam van pa en mij? Dat zou ik nog wel eens uitzoeken.

 

Mee-denk-bank


Ineens krijg ik twee weken geleden een brief. Van ING. Aan de houders van de rekening “W. N….. e/o R. G….” Letterlijke tekst:

 

”Dat u bij ons terecht kunt voor vragen over uw bankzaken, dat weet u. Maar weet u ook bij wie? Vanaf vandaag kun u bij ons veel persoonlijker uw bankzaken regelen. Wij staan namelijk voortaan voor u klaar: uw eigen Personal Banking Team.

 

Wie zijn wij?

Uw Personal Banking Team bestaat uit drie personen. Uw Accountmanager, uw Kantooradviseur en uw Personal Banker. Zo krijgt dienstverlening van Personal Banking een nieuw gezicht. Of liever gezegd: drie nieuwe gezichten. De contactgegeven die u bij deze nieuwe gezichten horen vindt u op bijgevoegd visitekaartje. Waarvoor u ons kunt benaderen leest u in de folder.

 

Persoonlijke en deskundige hulp

Als team zorgen wij ervoor dat u persoonlijk en deskundig wordt geholpen bij uw dagelijkse bankzaken en bij financiële vraagstukken. Bijvoorbeeld bij vragen als ’Haal ik met sparen wel voldoende rendement of zou ik een deel van mijn vermogen beter kunnen gaan beleggen?’. En : ‘is het in mijn situatie wel of niet verstandig om extra af te lossen op mijn hypotheek?’ Doordat wij uw financiële situatie leren kennen, kunnen we met u meedenken en u de aandacht geven die u als Personal Banking-klant verdient. “

 

Wow! Veertig jaar klant en nu staan er ineens drie mannen (geen vrouw) voor mij klaar! Voor al mijn dagelijks bankzaken. En voor alles wat ik over geld wil vragen…..

 

Helaas zit er bij de brief een visitekaartje van ING-kantoor Breda. Waar mijn vrouw en ik tot drie jaar geleden 32 jaar hebben gewoond. En pa tot december woonde. Toen is hij namelijk overleden.

 

Ik Twitterde dat ik blij was ‘dat ING me na 40 jaar zag staan. Maar dat ik daarvoor naar Breda moest terwijl ik in Koudum (Frl) woon….’

Heel alert werd de Twitterconversatie door ING onderschept. Ik moet dan wat glimlachen. Want ik zie daar een paar studenten voor me die naar schermen turen, kritische berichten over ING opsporen, die mij dan Twitterberichten gaan sturen en mij vervolgens - op echt allervriendelijkste manier - naar de privé-berichten achter Twitter leiden. ‘Ze gingen het uitzoeken! ‘

 

Gisteren een telefoontje van een meneer van ING uit Leeuwarden. Mijn accountmanager.

“U belde over iets als een verkeerde mailing of zo? Kunnen we het daar even over hebben?”

Ik zat bij de dierenarts en ons hondje zakte net als gevolg van een narcose langzaam door de poten. Dus liever een ander keer. Morgenmiddag?

“Nee; dan bel ik geen klanten. Vanavond kan. Of vrijdagavond”

“Eh nee, dat komt me niet uit. Stuurt u maar een mail dan bel ik u wel een keer” sprak ik af.

Toch belde een uurtje later de ING-meneer om voor de andere middag een bel-afspraak te maken.

 

Hij klonk niet bijster enthousiast. En ik wist wel waarom.

 

Keurig op het afgesproken tijdstip werd ik gebeld. Ik vertelde dat ik me erover verbaasde dat ING mij ineens als klant zag staan en dat ik nu van alles zou kunnen vragen op financieel vlak….

“Ja meneer, nieuw bedieningsconcept. U heeft dat kunnen lezen in de brief en de folder. Dat geldt voor iedereen met een vermogen boven de € 75.000.”

“Eh…ja…Maar waarom alleen voor de rekening die mijn schoonvader samen met mij had? U weet dat ik nog meer rekeningen bij uw heb?”

“Ja, dat kan ik zien.”

“En u kunt ook zien dat er geen € 75.000 meer op staat?”(We zijn namelijk de erfenis aan het afwikkelen en een deel van het geld is naar andere bankrekeningen gegaan)

“Ja, dat zie ik ook. Maar waar wilt u heen?”

“Kan ik dan nog steeds op mijn Personal Banking Team rekenen?”

“Nou ja… we bekijken dat per half jaar….”

“Dus ik krijg over een half jaar een briefje dat ik geen Personal Banking Team meer heb?”

“Ja, daar komt het wel op neer. Maar zullen we het hier bij laten? Ik heb nog meer klanten. Ons bloemetje al ontvangen?”

 

Er is nog steeds niet veel veranderd in consumenten-bankieren. Niet IK ben van belang. Maar mijn SALDO.

Dat geeft niet. Maar kom daar dan gewoon eerlijk voor uit. Stuur mij dan een brief met de volgende tekst:

 

“Zo lang u bij ons een vermogen hebt van meer dan € 75.000 kunnen we tijd en geld vrij maken om een Personal Banking Team voor u klaar te hebben staan. Uiteraard zal dat team met u gaan kijken of we van uw vermogen nog meer kunnen maken. En of vermogen dat elders staat naar ons overgeheveld kan worden. Of dat wij de eventuele hypotheek voor u kunnen gaan regelen. Want u begrijpt: wij gaan geen adviezen geven over zaken die u elders heeft en daar laat staan. Dat kunnen wij niet betalen. En wij gaan u ook niet vragen om ons voor advies te betalen. Want daar is onze bankstructuur niet op ingericht.

 

Komt uw vermogen - dat bij ons staat - onder de € 75.000 dan zult u begrijpen dat wij u deze service niet meer aan kunnen bieden. Natuurlijk kunt u dan nog terecht op onze kantoren. Maar dan wel graag als het er om gaat om verder met ons bankzaken te doen. Een algemeen advies kunnen wij ook daar niet geven. Dat begrijpt u”.

 

Ja dat begrijp ik. Met alleen een betaalrekening en nog een piepklein spaarbedrag bij ING heeft de bank onvoldoende marge om hun medewerkers (uren?) met mij mee te laten denken. Businesswise begrijp ik dat volkomen. (Hoewel: hoeveel zullen ze in die veertig jaar al aan mij en mijn schoonouders verdiend hebben?)

 

Hoe dan ook: doe alsjeblieft niet alsof je ineens een meedenk-bank bent geworden! Hoe hoog of laag het saldo ook is. Want dat blijkt niet waar!

 

Dan weet ik liever waar ik aan toe ben. Zoals toen de leeuw nog blauw was. Betalen en sparen. Eventueel een lening of een hypotheek. Maar verder geen schone schijn!

 

(Maar toch – om met de Paus te spreken -: ‘Bedank voor die blumen’.)

Categorieën: Banken, Consumentenbelangen

Plaats een reactie

Oeps!

Oops, you forgot something.

Oeps!

De woorden die je hebt ingetypt komen niet overeen met de opgegeven tekst. Probeer het nogmaals.

0 reacties